Anima

img_20190106_205701

Foto: @NakedInstinct

Het januarilandschap zag eruit als een half verwilderde vrouw die schier ademloos lag te wachten op de terugkeer van haar minnaar in haar ruwe bedstee van snoeihout, stro en zacht gras. Nee, het was alsof ze haar adem inhield. En omhuld werd door een tijdloos continuüm dat haar zowel omhelsde als inbakerde.

Ze was zo bleek als maagdelijke sneeuw op de eerste dag. Het ebbenhouten haar lag in een slordige krans om haar hoofd. Ze lag erbij alsof ze was opgetild en neergesmeten door een heftige rukwind die ze niet had zien aankomen. Vlak na de rijke oogst van noten, pruimen, peren en druiven was hij vertrokken zonder iets te zeggen.

Het was begin november en haar leven was plotsklaps leeg en uitzichtloos. Op een morgen verloor ze haar evenwicht en kwam ten val. Ze verzette zich niet tegen de pijn in haar gewrichten maar kroop op handen en voeten naar haar rustplaats en verzamelde gedroogde vruchten, noten en water voor de eerste dagen. Ze zou weldra weer sterker worden.

Het kirren, tsjilpen en raspen van de vogels waren het enige teken van leven. In de verte sloeg een hond aan. Kort erop werd het beest overtroefd door een naburige hond die het staccato geblaf beantwoordde met een woedende tirade die een minuut aanhield. In de oorverdovende stilte die erop volgde rees een wrede maan die het verleden verscheurde zoals een hongerige wolf een stuk rood vlees aan stukken rijt.

Schelden doet u thuis ook niet

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s