Aubade

20180212_114534

Een rechtgeaarde orthodoxe misogynist ontkent de aardse manifestatie van de vrouw als fysiek tastbare en objectief constateerbare feitelijkheid én werkelijkheid met een aan waanzin grenzende verbetenheid en beziet haar als een bovenpersoonlijke conceptuele apostrophe. Het Eeuwige Tegenstribbelen als kroonjuweel van masculiniteit. Hijzelf is ‘slechts’ een archetype dat woont in het chaotische decor van het eerste testament.

Vanuit zijn perspectief staan er altijd aanhalingstekens aan weerszijden van de slapen van de vrouw. Niet omdat er in zijn beleving (of wat daarvoor doorgaat) zich iets afspeelt in haar hoofd waar anderen kennis van zouden moeten nemen, o hemeltjelief nee: de vrouw is een cynische grap van God. Dat weigerachtige wilde wezen heeft hij vast en zeker op een beroerde maandagmorgen vervaardigd uit een overtollig stuk vlees uit zijn legendarische ribben of mythologische dijen.

Alles wat de vrouw, de ‘mannin’, zegt is per definitie onwaar tot het tegendeel is bewezen. De bijbehorende omgekeerde bewijslast ligt bij de vrouw in kwestie en zij wordt geacht de misogynist op een vermakelijke wijze telkens opnieuw onomstotelijke bewijzen te leveren die het gedachtenproces in haar brein kunnen kenmerken als een vrijplaats van de zuivere rede. De erkenning komt nooit. Het eeuwige examen in een zwembad vol onredelijkheid.

Hij wil een ascetische vrouw die niet bestaat. Zónder de joelende demonen die elke dag als op elkaar inrijdende treinen vol conflicterende gedachten door zijn getormenteerde psyche heendenderen. Een Grote Huilbaby die schuimbekkend smeekt om de verlossing van de consequenties van zijn eigen onmogelijke eisen aan ‘de ideale vrouw’ die alles voor hem moet betekenen en niets voor haarzelf of haar familie. En die hij onverwijld verdient. Zij dient zichzelf zoals zij bestond op te heffen. Wil ze dat niet? Dan moet ze worden gekweld tot ze breekt en opgeborgen worden in een gesticht.

Of de orthodoxe misogynist ruimt zichzelf samen met de ideale vrouw (die hij maar niet weet te temmen) op temidden van een apocalyptische voorstelling op een instortend buitenwereldtoneel met ingehuurde figuranten waar de klassieke theaterliefhebbende Romeinen hun vingers bij zouden aflikken. Als de betreffende vrouw weg weet te komen huilt hij alle digitale straten vol met zijn krokodillentranen die bij nader microscopisch onderzoek uit pure hypocrisie zouden blijken te bestaan. Of het verlies van zijn onschuld.

Schelden doet u thuis ook niet

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s