De avonden

IMG_20180122_202609

Met een vorsende blik nam hij zijn gasten op. Ze konden hem voor hetzelfde geld gestolen worden. Lood om oud ijzer. Handelswaar. De dubbeltjes die hier binnen rolden zouden nooit een kwartje worden. Laat staan een riks. De kwartjes zaten ergens anders. Die bemoeiden zich tegen hun eigen zaken aan. Ze hadden levens waar voortdurend dingen in gebeurden. En waar ze dan weer wat mee moesten. De nuttige, vlijtige en beschaafde mensen.

Nee, voor hem was dat niets. Hij vond het leuk om zo eens in de zoveel tijd een schare dubbeltjes van dichtbij te aanschouwen. Zoals ze naderhand over de grond rolden op straat. En in de sloot vielen. Zoals ze zich aan elkaar vastklampten en omstandig knikkend elkaars’ woorden herhaalden. Daarbij schier onverstaanbare keelklanken uitstietend, alsof er voortdurend iets te gebeuren stond. Er gebeurde echter nooit wat, behalve hun kaken die onophoudelijk op en neer klepperden en een oneindige hoeveelheid nietszeggende woorden produceerden.

Voor de dubbeltjes was het van eminent belang dat zij het onderling altijd voor de volle honderd procent met elkaar eens waren. De gesprekken, of wat daarvoor doorging, verliepen altijd volgens een vast patroon. Eerst uitgebreid aftasten of de gedachten in het hoofd van de ander exact hetzelfde waren en zodra dat onomstotelijk vaststond elkaar vervolgens hevig snikkend in de armen vallen. Alles wat in de krant stond was waar. Want het was opgeschreven door mensen die naar school waren geweest.

En alle materiële goederen moesten altijd eerlijk worden verdeeld. Met name deze kwestie namen zij uiterst hoog op. Onderling zagen zij er streng op toe dat eenieder evenveel had ten opzichte van de ander. Eventuele verschillen werden met stevige emotionele manipulatie dan wel psychische agressie op nietsontziende wijze genivelleerd. Kwartjes die konden daar prima mee leven dat er relatieve ongelijkheid was. Ze haalden er zelfs hun schouders over op en zeiden: ‘Dan doe je maar beter je best.’ Ze zochten de oorzaak bij zichzelf, nooit bij de ander.

Riksen die waren dan weer van een andere orde. Die bepaalden dan weer hoeveel verschil er relatief mocht zijn en van die mensen moest hij bijna niets hebben. Dat was een andere bloedgroep. Hij las wel eens wat van hun hand, maar buiten de redeneerfouten uit de betreffende teksten halen wilde hij niets met ze van doen hebben. Hij vertrouwde ze niet. Hij verdacht de riksen ervan dat zij gedachten konden lezen. Of op zijn minst redelijk accuraat konden inschatten wat hij op enig moment dacht. Zulke mensen waren zelden integer. Ze dachten alleen aan zichzelf. Het waren over het paard getilde borstkloppers.

Advertenties

Schelden doet u thuis

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s