Lieve kinders en andere hemellichamen,

image

Onvoorwaardelijk liefhebben is niets anders dan al improviserend op je bek gaan en weer opstaan. En wat zou ‘t? Hoe belangrijk zijn jouw (private) handelingen nu feitelijk in dit eeuwigdurende continuüm? Ach Narcissus, gij haastig minnende vagebond met uw rappe tong: gooi de psychologische tijd en ’t patriarchale schaakbord met een cerebrale zwier overboord en leef! Dans op het smalle koord van de oneindige seconde en laat de lineaire tijd toch barsten in z’n knellende voegen.

Wie maakt je wat. God? Die humeurige druifeend is volkomen gedesillusioneerd met pensioen gegaan en zijn wereldneven Allah en Jahweh hebben nog het één en ander met zichzelf en hun sidderende volk uit te werken. Dat hebben wij allemaal al gehad, wij lachen de dood in het gezicht uit, wij gooien malkander met liefde op de brandstapel, wij slechten onze eigen gerichten op de middenpagina van de Telegraaf met het luimige chagrijn als meetlat. Wij zijn volmaakt, het is volbracht.

Op maandagmiddag fietsen wij elkaar al honend een machete in de rug waarna wij al dijenkletsend en schaterlachend de eigenaar van het van pijn vertrokken gezicht met een gestrekte wijsvinger uitlachen terwijl de tranen ons over de beschaafde billenwangen biggelen. De evolutionaire vervolmaking van ons vermaarde fatsoen heeft een dermate verheven metafysische vorm aangenomen dat het hoog tijd wordt dat wij onze verlichte geesten gezwind exporteren.

Dus vanwaar al deze besmuikte schaamte? Vanwaar uw twijfel? Zet ’t ene been voor ’t andere been en loop uw hart achterna. Of dat “hondse verlangen” waar Palmen zo indringend over schrijft. Een mensenlichaam is een brokje koolstof, aangelengd met water en het is geheel ’t uwe! Van wie anders? Haast u derhalve, lieve kinders, om ’t heiligdom van uw mensentempel zo breed mogelijk te laten hangen teneinde een respectabel plaatsje in het hiernumaals te bemachtigen.

Laat de heilige overtuiging dat u het middelpunt van het universum vormt dat door iedereen met argwaan en chirurgische precisie wordt gevolgd en beoordeeld van u afvallen als een oude versleten mantel. Uw God-complex maakt zich dan ook stilletjes uit de voeten, behoudens een trap na met de paardenhoef van een geborneerde knol en wat sleetse tandafdrukken in de rug van een onschaakbare vrouw. Maar ach, daar vroeg ze om met dat suikerklontje in haar handpalm. En een vrouw zegt geen “auw”.

Verwachtingen zijn de ingrediënten van een ingekookte bouillon die nooit zo heet gedronken wordt als opgediend. Een liefdesserum, een afrodisiac, een kruidnagel, een anijsster, een mespuntje foelie, de rokken van de nootmuskaat weet u, wat rode peper, een beetje gember, en daaraan toegevoegd die magische minuten waarin de handen blindelings en ongestoord door de hinderlijke gedachten van het brein een symfonie creëren die het huis vult met een geborgenheid die alles omhelst met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat alles goedkomt.

De mens is sterker dan de optelsom van alles dat van hem of haar wordt gezegd of in stilte wordt gedacht. Je bent vrij.

Schelden doet u thuis ook niet

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s