De mannetjes, de vrouwtjes, de bloembedjes, de bijtjes

image

Aan alle hoerensloepschandknapen, brommernozems, tieffeslijers, boomklevers, slingerapekoppen, faalhazen, nathalzen en drafknollen in de farmaceutische draaimolen: kauwgom uit de mond, recht op de stoel en luisteren.

De mannetjes moeten niet geleid worden door de vrouwtjes, maar de vrouwtjes moeten wel het ‘perceel’ afbakenen waarbinnen hij opereert, anders gaan de mannetjes zich gedragen als losgeslagen wilden die van dag tot dag leven en een patriarchaat stichten waarin dominantie in onmacht de vigerende bestuursstijl is. En daar komt een heleboel oerstom drama bij kijken.

Een vrouwtje dat elke dag aan de voeten van het mannetje gaat liggen jammeren om aandacht is geestesziek en moet leren emotioneel zelfvoorzienend te worden. Een krankzinnig vrouwtje bakent met de modderpoten het verkeerde perceel af en gooit deuren dicht die andere deuren kunnen openen.

Een opinie hebben is niet persé noodzakelijk, die kun je lenen bij de achilleshielen van Holland. Wel moet ze nadenken over de consequenties van haar eigen handelen en niet naar papa (lees: vadertje staat) lopen als ze een tik over de vingers krijgt. En daar onbedaarlijk gaan zitten huilen over al het ‘onrecht’ dat haar is aangedaan en met de vinger naar anderen wijzen.

Een volwassen vrouw draagt de gevolgen van haar keuzes, bakvissen houden de hand op, maken amok, en laten anderen met de brokken zitten. Dat zijn verwende prinsesjes die nooit een schop onder de kont hebben gehad van pa of ma met de mededeling dat ouders geen pinautomaat zijn. Echtgenoten zijn ook geen pinautomaat.

Een man die zijn vrouw financieel afknijpt voelt zich een indringer in zijn eigen huis en begrijpt niet waar die kinderen vandaan komen die in een vloek en een zucht zijn verwekt. Hij begrijpt niet waar hij zijn nakomelingen en nalatenschap aan heeft verdiend en kan zichzelf gaan verwaarlozen of het gezinsritme gaan verstoren met leed en ellende. Het is mogelijk dat uit liefde en loyaliteit aan de vader één kind de ‘schuld’ op zich neemt en zichzelf wegcijfert door altijd het zonnetje in huis te zijn of juist door de depressiviteit van de vader over te nemen om hem te ontlasten.

Het kan 10 jaar duren voordat een man begrijpt dat hij vader is en soms zelfs 20 jaar. Spijt of wroeging hebben daarover is niet nodig, als de vrouw geregeerd heeft over het private domein dan hebben de kinderen kennis gemaakt met de bestuursstijl van het matriarchaat, en mits daar meritocratische elementen in versleuteld zitten is er niets aan de hand. Dat wil zeggen: goed werk wordt navenant beloond met immateriële of materiële goederen en niet afgestraft met een tik over de vingers of het knippen van de vleugels van het kind. Of erger: zo vleugellam maken dat het zichzelf mutileert, uithongert, wegcijfert, of anderszins pijn doet. Door bijvoorbeeld steevast knellende relaties aan te gaan met zogenaamde ‘foute’ mannen of vrouwen. Het begrip ‘fout’ is boerenbedrog van onnozele zwamhalzen die te lui zijn om onderscheid te maken tussen (aangeleerd) gedrag en karakter, en mensen uit gemakzucht classificeren en opruimen in voorgedefinieerde vakjes. Die moeten met waxinelichtjes gaan friemelen.

Onderlinge jaloezie en wedijver is een gegeven in een gezin waar eenieder zijn of haar eigen koers volgt en de man (of degene die thuis de broek aan heeft) moet erop toezien dat die jaloezie op minnelijke en speelse wijze wordt geuit, zonder het kind te belasten met de verantwoordelijkheid voor de sfeer in het betreffende gezin. De vrouw (of degene die thuis de broek aan heeft) moet erop toezien dat het kind niet wordt overbelast met de ambities van de vader die op dat moment of misschien wel helemaal buiten de emotionele bandbreedte van het kind vallen. Ongeacht of de ouders gescheiden zijn, dit blijft in de eerste plaats de taak van de biologische ouders, en eventuele andere vrouwen dienen (lees: leveren een ondergeschikte bijdrage aan) deze taak, lopen niet in de weg, en nemen zeker niet de plaats van de biologische moeder in. Dit luistert heel nauw. De nieuwe vrouw mag alleen op commando van de biologische vader het stuur in handen nemen. De biologische moeder ziet daarop toe.

Ongeacht of de biologische vader en moeder elkaar kunnen schieten: de verbinding tussen het kind en de moeder, en het kind en de vader blijven bestaan, en de gezamenlijke verantwoordelijkheid om het kind voor te bereiden op de deelname aan de maatschappij ook. Wat het kind met de moeder heeft, heeft het niet met de vader, en andersom. De biologische moeder bakent het ‘perceel’ af waarbinnen de kinderen opgroeien en verzet in overleg met het kind ook de bakens naarmate de leeftijd vordert. De biologische vader begeleidt de stappen die worden gezet op het afgebakende territorium en ziet erop toe dat het kind vorderingen maakt of zich voorbereidt daarop. De biologische moeder beseft waar de emotionele grenzen van het kind liggen. De biologische vader leert deze grenzen kennen door objectieve waarneming en weet het kind op volwassen leeftijd op diplomatieke wijze eraan te herinneren dat het tijd is om naar huis te gaan omdat het te ver buiten de grenzen van het afgebakende perceel is gelopen. Een volwassene reageert met liefde op deze vingerwijzing en neemt een periode van relatieve rust in acht zonder de opgedane vaardigheden te ontkennen of verwaarlozen.

Een geesteszieke moeder slaat het kind bij elke toenadering tot de maatschappij van het kind, of het sluiten van vriendschappen buiten het ‘familiesysteem’. Een geesteszieke moeder staat het kind niet toe zijn of haar eigen private verbindingen aan te gaan of een dialoog te onderhouden met de totempalen, achilleshielen en rikkesposten in het publieke domein en maakt ontluikende verstandhoudingen, vriendschappen en relaties kapot met valse aantijgingen, emotionele manipulatie, niet nakomen van beloftes, het voorwenden van kwalen of zelfs pogingen om de ‘indringer’ seksueel te verleiden. Als de vader niet ingrijpt kan dit volkomen uit de hand lopen.

Een krankzinnige moeder geeft het kind impliciet of expliciet de schuld van de doden in de familie. Een geesteszieke of krankzinnige moeder heeft paternale liefde nodig die soms op een hardvochtige, welhaast dictatoriale manier moet worden geuit met bevelen die geen tegenspraak dulden. Ook zij is liefde tekort gekomen, wellicht misbruikt, miskend of vernederd en kan enkel en alleen geven wat zij op dat moment in huis heeft. Dank haar voor haar zorg, en beloon haar voor elke goed bedoelde poging om haar rol als moeder te vervullen, en erken haar moederschap. Negeer echter valse aantijgingen of emotionele manipulatie op diplomatieke, besliste, en discrete wijze. Ze is niet wijzer. Hetzelfde geldt voor een geesteszieke of krankzinnige vader. Oordeel niet. Althans, niet over het karakter. Benoem ongewenst gedrag op een liefdevolle, doch besliste manier. Laat de mens in zijn of haar waarde, ook al onderneemt hij of zij de meest vreselijke zaken. Zij zijn opgegroeid met een hardvochtige God die het hen niet toestond over het eigen lot te beschikken. De patatgeneratie wel. Maar dat later.

Advertenties

Schelden doet u thuis

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s